Reisverslag Oeganda
16-06-08 t/m 30-06-08

  Bujagali Falls
Vanaf de grens rijden we in een keer door naar Jinja. De weg is op sommige stukken erg slecht en er wordt ook aan de weg gewerkt, veel oponthoud dus. We doen er dan ook lang over om in Jinja te komen en arriveren laat op de camping. We staan een nachtje op Speke Camp en hebben een geweldig uitzicht op de watervallen. Er staat nog een klein tentje en verder is er niemand op de camping (camping ziet er een beetje verwaarloosd uit). We maken een snelle instant pasta klaar en in het donker, maar met volle maan, kijken en luisteren we nog naar het razende water. Het regent als we wakker worden en blijven voor ons doen lang in de tent. Als het droog is gaan we douchen en pakken we de boel in en rijden naar Jinja om de site te up-loaden en brengen we een bezoekje aan de 'Source of the nile' (de plek waar de Nijl begint, hij eindigt in Egypte). We eten die avond in een goed restaurant en rijden op tijd terug de berg op naar een andere camping bij de falls. 's Avonds hopen we het Nederlands elftal te zien spelen, maar deze wedstrijd wordt niet uitgezonden (we zijn immers al door naar de kwartfinale), wel ItaliŽ - Frankrijk. We duiken met wereldontvanger de daktent in en luisteren de wedstrijd via de omroep.

Zingende en Swingende Grannies in Oeganda
Op 18 juni brengen we een bezoek aan het project PEFO van WorldGranny. Lees ons verslag en bekijk de foto's (kijk bij goede doelen en vervolgens bij projectbezoek). Vergeet niet het filmpje te bekijken van de zingende en swingende Grannies!!!! We hebben een goed gevoel bij de projecten die WorldGranny steunt. De mensen die we ontmoeten zijn zeer gedreven en bereiken veel.
We hebben van WorldGranny te horen gekregen dat we tot nu toe Ä 2.760,-- hebben opgehaald (voor ons vertrek was dat Ä1.465,-). Dit is mede dankzij giften die Joop (Taco's vader) tijdens zijn pensioneringsfeest heeft gekregen. Helemaal super dat hij onze projecten van WorldGranny uit heeft gekozen en gevraagd heeft daar een donatie voor te geven, als  afscheidscadeau. Bedankt allemaal!!!
Het geld van de spaarpottenactie komt ook nog ten goede aan de projecten. Degene die een spaarpot in bezit hebben, krijgen van ons binnenkort een mailtje (we zijn benieuwd)!!

Kampala de hoofdstad
Vanuit Jinja rijden we op 20 juni in 2 uur tijd naar Kampala. We rijden in eerste instantie naar Red Chilli Hideaway, een populaire campsite en backpackers hostel. Het blijkt dat we daar geen permit voor gorillatracking kunnen regelen. Dus besluiten we door te rijden naar Backpackers Kampala (een andere campsite en hostel). Ook bellen we met Uganda Wildlife Authority en krijgen te horen dat er nog 2 permits beschikbaar zijn op 2 verschillende dagen. We willen heel graag de gorilla's zien, maar wel samen. Op de camping hebben we evenmin geluk, ook daar geven ze aan dat er op korte termijn niks vrij is. We blijven 2 nachtjes in Kampala en brengen een bezoek aan een Namirembe Kathedraal en aan een enorm grote Moskee (geschonken door Ghadaffi uit LibiŽ aan de Islamitische bevolking in Kampala).

Op de motor naar de kwartfinale
De kwartfinale van Nederland tegen Rusland wordt niet getoond bij Backpackers. We vragen waar we de wedstrijd kunnen zien en worden naar het cafť 'Just Kicking' verwezen. Dit cafť ligt echter een behoorlijk eind van de camping midden in het centrum. Rijden in Kampala is echt een ramp, er is zoveel verkeer, voornamelijk taxibusjes (en alles staat stil). We besluiten om niet zelf te rijden! We lopen 's avonds de camping af en komen een 'Boda Boda' tegen (een motor die als taxi dient). Aangezien we deze overal in de stad hebben zien rijden besluiten we het maar te proberen. We stappen met z'n tweeŽn achterop (we zitten dus met z'n drieŽn op de motor) en dragen geen helm. De bestuurder stuurt de motor behendig door het verkeer en we staan na een kwartiertje bij 'Just kicking' voor de deur en rekenen Ä 2,40 af. Er hangen meerdere schermen, ook is er een heel groot scherm aanwezig. We drinken wat en kijken de wedstrijd met veel Oegandezen (die aanvankelijk allemaal op de hand van Nederland waren). Over de wedstrijd zullen we het maar niet hebben. Na de verlenging nemen we een 'gewone' taxi en om 01.00 uur (Oegandeze tijd) zijn we weer terug op de camping.

Murchison Falls National Parc
Van meerdere reizigers die we onderweg hebben ontmoet, kregen we te horen dat Murchison Falls National Park een mooi wild en natuurpark is. We besluiten aan dit park een bezoek te brengen. We rijden Kampala uit en nemen de weg via Hoima naar Masindi. En kamperen de eerste nacht in de Budongo Forest op een camping die buiten het park ligt. De camping, met weinig faciliteiten, ligt midden in het regenwoud. Een mooie plek, maar veel te duur. Er is geen douche wel een handpomp met oranje roestig water. We besluiten wel te blijven, omdat het al tegen vijven loopt en er geen andere kampeermogelijkheden in de buurt zijn. We koken snel een maaltijd omdat we voor het donker de tent in willen, vanwege de grote hoeveelheid beestjes en muggen. Wij zijn namelijk de enige lichtbron in de omgeving en dat trekt allerlei insecten aan. Taco voelt zich ook nog steeds niet echt lekker (hij is in Kampala grieperig geworden en is nog niet fit), dus een goede nachtrust is welkom. We krijgen nog even bezoek van twee kleine jongentjes die water komen halen bij de pomp en die ons op afstand nieuwsgierig bewonderen. Ze maken onderling grapjes en proberen dichterbij te komen, maar durven niet echt. Leuke mannetjes en ze doen ons aan onze neefjes denken (ongeveer dezelfde leeftijd en waarschijnlijk zijn het ook twee broertjes).
Via een mooie route langs Lake Albert rijden we vandaag (23 juni) het park in. Onderweg komen we het nodige vee, koeien en stieren met enorme horens op het hoofd, tegen. En wat opvalt is dat de Oegandeze bevolking veel de fiets gebruikt. Het zijn oude fietsen, maar ze doen dienst om personen te vervoeren, water te halen in gele jerrycans en zelfs als winkel, waar het waar op is uitgestald. Bij de ingang betalen we voor drie dagen entreegeld, als we langer willen blijven kost dat niks extra's. We rijden van de ingang eigenlijk direct naar de camping van Red Chilli en doen het die middag rustig aan. Althans Taco probeert wat te relaxen, want de griep is nog niet echt verdwenen en Brenda stort zich op de was die al een tijdje niet gedaan is. We zijn blij dat we onze kleding goed hebben uitgekozen en allemaal donkere dingen hebben meegenomen. De faciliteiten op de camping zijn goed en er zijn veel toeristen. We krijgen zo nu en dan bezoek van de familie Warthog, die vaste bezoekers van de camping zijn. Geinige, maar oerlelijke beesten.

Eerste echte game-drive met de Laro
De volgende morgen staan we vroeg op (5.30 uur), want we gaan naar het gedeelte van het park waar je wild kunt spotten. We moeten daarvoor het water over, dus we nemen de eerste boot van 7.00 uur. Er gaan nogal wat toeristen over in speciale busjes om wild te bekijken, maar wij zijn de enige met eigen auto en zonder gids. We vinden het best spannend en vragen ons af of we zonder gids wel wild zullen zien. We gaan ervoor en we zien wel.
We nemen als eerste de Queens track en zien daar giraffen, warthogs en baboons. Daarna pakken we de Victoria track en komen oog in oog met een enorme olifant. Verderop in de bosjes staat een hele kudde. Echt geweldig en zo dichtbij. En zoals in bijna elk wildpark zijn hier ook de waterbucks, dik diks, harte beesten en de Oegandeze kob. Op de Albert track zijn veel buffels te zien. Enorme kolossale beesten met zo'n raar hoofddeksel. Ze zijn erg schuchter en maken zich uit de voeten als ze ons horen aanrijden. Ook zien we een jackal en de nodige nijlpaarden in het water. En dan zegt Taco, die de auto aan het besturen is en ondertussen om zich heen kijkt, dat hij voor zijn gevoel een leeuw heeft zien zitten. We rijden een klein stukje achteruit en zien inderdaad onder een boom een vrij grote leeuw. We gaan de auto uit en klimmen snel op het dak (wees gerust de leeuw zat op een afstandje). We kijken door onze verrekijkers en zien dat de leeuw ons in de gaten heeft. Er nadert een busje en de gids vraagt wat er te zien is. Wij wijzen ze op de leeuw (we hebben dus helemaal geen gids nodig), de leeuw merkt dit en staat op en loopt richting de auto's. We kruipen snel de auto weer in en wachten af wat hij doet. Hij heeft het snel gezien en gaat weer onder de boom liggen.
's Middags eten we in het park onze lunch: jammie, koude pasta salade (die we de dag ervoor al hadden klaargemaakt). En we houden een siŽsta boven op de auto (even lui doen zou oma zeggen). Aan het einde van de middag doen we nog een rondje park en rijden tevreden terug naar het water en nemen de boot naar de camping. Een geslaagde dag gamedriven!!

Water water en nog veel meer water
Op de tweede dag van ons parkbezoek gaan we naar de Murchison Falls. We bekijken eerst even de camping om te bepalen of we daar vannacht gaan slapen. Het is zoals beschreven in onze reisgids een heel primitieve camping met wel een mooi uitzicht en een natuurlijke pool waar je in zou kunnen zwemmen. Nou toch maar niet, want we zien een klein stukje verderop de nijlpaarden in het water liggen. Er is verder niemand op de camping, behalve vervelende stekende vliegen. Brenda denkt dat het tsee-tsee vliegen zijn, die oa. de slaapziekte kunnen overbrengen en Taco zegt dat het horzels zijn. Omdat we hier niet rustig zullen staan zonder last te hebben van deze beesten, besluiten we hier niet te kamperen. 
De waterval is erg mooi. We maken foto's ťn een filmpje om jullie een indruk te geven van het geluid en de kracht van het water. Het is midden op de dag en best warm, eenmaal in de auto worden we weer belaagd door de vliegen. Ramen dicht en airco aan, helaas de airco werkt niet. Dus, toch maar voorzichtig het raam op een klein kiertje. We kunnen niet voorkomen dat de vliegen binnenkomen en Taco wordt een paar keer gestoken. We besluiten naar een lodge te rijden waar je ook zou mogen kamperen. We kunnen er kamperen, maar de prijs is veel te hoog (Ä 10,- p.p., de nachten ervoor hebben we voor Ä 4,- p.p. gekampeerd). We bellen met een andere campsite om te vragen of we daar kunnen  kamperen en of het mogelijk is chimpansee-tracking te doen. Dit kan, dus we besluiten door te rijden naar een ander gedeelte van het park, nl. Kanyiyo Pabidi forest. Daar aangekomen blijken we met de verkeerde persoon gebeld te hebben, want kamperen is er niet meer mogelijk. Het is een eco-lodge geworden. We besluiten te blijven en nemen een bed in de dormitry (slaapzaal) en regelen voor de volgende dag een chimpansee-tracking. De lodge (net nieuw) en de activiteiten zijn onder beheer van de Jane Goodall Foundation. Jane Goodall is bekend om haar studies naar chimpansees in het wild en haar inzet voor het beschermen van deze dieren.

Chimpanzeestracking in Budongo Forest

We hebben goed geslapen in de slaapzaal, waar overigens geen andere toeristen waren. We gaan om 7.00 uur aan het ontbijt dat bij de prijs is inbegrepen. Veel te veel eten natuurlijk, dus we besluiten het fruit en de nog warme muffins voor de lunch te bewaren. Met twee groepen van 6 personen (er zijn inmiddels toeristen gearriveerd voor de tracking) gaan we op zoek naar de chimps. Het wil niet zeggen dat we ze zullen zien, de gids geeft aan dat het moeilijk is ze te vinden, omdat ze zich dagelijks verplaatsen. We struinen zo'n 3 uur in een hoog tempo door het bos en zonder resultaat. Er is via een walkie-talkie regelmatig contact met de andere groep om na te gaan of hun wel succesvol zijn in hun zoektocht. Uiteindelijk krijgen we bericht dat ze een groep gevonden hebben en wij snellen er naartoe. Hoog in de bomen zitten er een aantal chimpansees. We bekijken ze met onze verrekijkers en maken een paar foto's, maar ze zijn veel te ver weg. Het is leuk deze grote dieren in de bomen te zien zitten en bewegen. We moeten zelfs uitkijken dat we niet de fruitschillen, die ze naar beneden gooien, op onze hoofd krijgen. Na een half uur moeten we weer terug en wandelen door het bos naar de lodge. Onderweg zien we een zeldzame woudreus en een niet thuis te brengen soort slak. De gids vertelt dat de vliegen in het park weldegelijk tsee-tsee vliegen zijn en vervelend kunnen bijten, de vliegen daar zijn echter geen dragers van het virus dat de Slaapziekte veroorzaakt. Terug bij de lodge nemen we snel een douche en stappen in de auto voor een 5 uur durende rit naar Kampala. Waar we een paar dagen zullen blijven.

Vertrek uit Oeganda
Als  we Kampala inrijden doet na 3 dagen National Park onze mobiele telefoon het weer. Er komt een sms binnen van Bruce en Sara dat ze in Kampala zijn en morgen zullen vertrekken. We kijken er naar uit ze weer te zien en bij te kletsen. Als we op de camping Red Chilli Hideaway arriveren horen we van een ander stel overlanders Mike en Bonnie, dat Bruce en Sarah die ochtend zijn vertrokken. Helaas lopen we elkaar dus mis. We wisselen de nodige info uit met Mike en Bonnie die vanuit Engeland een rondje Afrika doen (www.getjealous.com/landcruising). We blijven 3 nachtjes in Kampala en Taco maakt de airco (die helemaal niks meer deed) en wederom maken we de auto van binnen schoon. Overal rood zand. We kunnen op de camping goed internetten en nog gratis ook. Dus de nodige mails worden verzonden en de site weer actueel gemaakt.
We rijden via Jinja Oeganda uit en blijven daar nog een nachtje slapen bij het Timton Hotel. Dit hotel ligt in de het plaatsje zelf en we kunnen er voor een paar euro kamperen. En niet te vergeten, het ligt vlakbij een leuk restaurantje waar je heerlijk pizza kunt eten. Dus Taco wilde persť een extra stop maken in Jinja en een lekkere pizza eten. Als we 's avonds in het restaurant aankomen ontmoeten we daar Gareth en Helen. We eten en drinken samen wat en het wordt een gezellige avond. Morgen weer de grens over naar Kenia. Oeganda is een mooi land met veel te zien en te doen. Wij vonden vooral de bevolking erg vriendelijk en relaxed. Oeganda is ook goed ingesteld op toeristen en kampeermogelijkheden genoeg.