Reisverslag NamibiŽ
25-09-08 t/m 12-11-08

  Mooie camping
We gaan de grens over bij Sesheke en dat verloopt prima. Het visum voor NamibiŽ kost niks, we moeten alleen een road-tax betalen van 160 N$. En niet te vergeten, even met onze schoenen op een natte mat staan, tegen het overbrengen van mond en klauwzeer (dit zullen we nog wel vaker meemaken). Ook de autobanden worden besproeid. We zijn voor de tweede keer in NamibiŽ, de vorige keer was 5 jaar geleden met een georganiseerde groepsreis door Zuidelijk Afrika. Toen vonden we NamibiŽ erg mooi, dus we hebben er zin in.
We rijden naar het eerste grensplaatsje Katima Mulilo, waar we na het pinnen gelijk de tank en de jerrycans vol met diesel gooien. Pfffff, dat scheelt even met de prijs in Zambia. We slaan ook weer boodschappen in en verbazen ons over de prijzen. Het is echt een heel stuk goedkoper als in Zambia en Malawi (daar gold een prijspijl dat boven Europa ligt). We kopen een hele winkelwagen vol, met ook veel lekkere dingen (zoals vruchtenyoghurt, blauwe kaas en wijn). Daarna gaan we op zoek naar een camping aan de Zambezi rivier. Bij de eerste camping zijn ze aan het renoveren, dus we besluiten bij eentje verder te proberen. Deze is geen camping meer, alleen een lodge. Ze geven ons wel een andere adresje wat heel mooi moet zijn. En dat is ook zo,we arriveren op een hele grote camping. Grote kampeerplaatsen aan het water met elektriciteit, een watertap en een braai. De camping is vorig jaar open gegaan en alles is dus vrij nieuw, ook het mooie grote zwembad. We blijven er 3 nachten staan, om te wassen, wat aan de auto te klussen, de hoes van de daktent schoon te schobben (onder de vogelpoep), te zwemmen en te badmintonnen. Jawel, na 7 maanden zijn de rackets uit de krat gekomen en nu spelen we vaak aan het einde van de middag een potje badminton.
Taco gaat nog even naar de kapper. Voor de tweede keer knipt Brenda zijn haar en dat gaat haar goed af (misschien in Nederland haar nieuwe baan). We ontmoeten er 2 Nederlandse dames die in een gehuurde 4x4 3 maanden door NamibiŽ en Zuid Afrika reizen. We zullen ze nog wel eens vaker tegenkomen in NamibiŽ, omdat we dezelfde route en tijdschema hebben.

De Caprivistrip met Ngepi camp
De volgende camping is Ngepi Camp. Schijnt een hele leuke en mooie camping aan het water te zijn, de Okavango rivier. De Caprivi strip vinden wij niet zo'n hele bijzondere route. De weg die hier loopt is wel in perfecte staat. We rijden 350 kilometer over een kaarsrechte weg waar geen einde aan lijkt te komen. Na elke heuvel verschijnt er weer een lang recht stuk. We arriveren om 14.00 uur op de camping en installeren ons op de toegewezen plek. Het is een grote plek met uitzicht op de rivier. Na de late lunch verkennen we de camping en deze is inderdaad erg leuk. Het is een hele langgerekte camping met allemaal plaatsen aan het water. Er zijn ook verschillende boomhuisjes en tenten op vlonders aan het water. Het leukste zijn wel de douches en toiletten. Hier kun je 'kakken' op de 'koningstroon', een heuse zetel met uitzicht over de rivier. Wij verkiezen een echte Bushdouche boven het zinken bad.
Duncan (een vriend van Bruce en Sarah), die op deze camping werkt, is er helaas niet. Bruce en Sarah hadden aangegeven dat wij ook zouden komen en hij wilde ons graag ontmoeten. Als wij er zijn, zit hij zit in Zuid Afrika.

De rooilyn
Via Rundu, waar we een nachtje slapen op Nkwazi camp, rijden we richting Groot Fontein. Brenda leest nog wat in de Lonely Planet en komt erachter dat we zo dadelijk de Rooilyn passeren. De Rooilyn is een hek dat door heel NamibiŽ en Botswana loopt om het vee te scheiden. Het vee dat boven de lijn wordt gehouden mag niet geŽxporteerd naar het buitenland, het vee onder de lijn wel. De lijn wordt ook wel de scheiding tussen de 'ontwikkelingslanden' en de 'ontwikkelde' landen genoemd. We rijden dus eigenlijk het 'echte' Afrika uit. 
Oeps even niet aan gedacht. In Rundu hebben we namelijk lekkere spiezen voor op de braai gekocht. Op de GPS kunnen we zien waar de controlepost is en net voor die tijd halen we het vlees uit de koeling en verbergen het in een tas in de auto. Bij de controle willen ze graag dat we de achterdeur openen en vragen ze of ze in de koelkast mogen kijken. We geven aan dat die voorin, achter de bijrijderstoel zit. Ze hebben geen zin om in de auto te klimmen en vragen daarom of we rauw vlees bij ons hebben. We zeggen van niet en we mogen doorrijden!!
Bij Roy's Camp (50 km voor Groot fontein), komen we de Nederlandse dames weer tegen. Zij hebben vanmorgen een bezoek gebracht aan de Bushman village. Ze vonden het de moeite waard. Wij besluiten er de volgende dag ook heen te gaan. We genieten 's avonds extra van onze spiezen op de BBQ. En van het wild op de camping, dat 's avonds naar de drinkplaats komt.

Bosjesmannen in Boesmanland
We staan om 6.00 uur op voor een bezoek aan de Bushmen. We rijden zo'n 80 km over een C weg, een gravel weg in zeer goede staat. Ook hier passeren we weer een rooilyn, maar deze keer hoeven we geen vlees te verbergen. Het laatste stukje naar de bushmen gaat door het diepe zand. Aangekomen bij de Bushmen (de bosjesmannen heten eigenlijk 'de San') worden we verwelkomt door onze gids. Wat meteen opvalt is het andere uiterlijk van de San, ze zijn klein en hebben een heel ander gezicht dan de andere volkeren in Afrika.
Onze gids geeft meteen duidelijk aan dat ze tegenwoordig in een ander dorp wonen en zich veel westers kleden, maar ze houden ook een dorp in stand dat is opgezet zoals de San duizenden jaren hebben geleefd. De kinderen krijgen na school ook les in dit dorp in de taal en gebruiken van de San. De taal is heel apart en kent veel 'klik' en 'klak' klanken.
We krijgen eerst uitleg over de zaken die de krijgers meenemen wanneer ze op jacht gaan. Naast een pijl en boog, een bijl (die ook als pijp kan dienen) gaan er twee houtjes mee om vuur te maken en een rietje om water te kunnen drinken uit kommetjes in de bomen.
Hier na gaan we de bush in met een aantal krijgers, de medicijnman en onze gids. Ze laten zien hoe en waar ze water vinden, welke planten geneeskrachtige stoffen bevatten en welke bomen en struiken ze gebruiken voor het maken van hun gereedschappen.
Terug in het dorp maken de mannen van een meegenomen stam, wat bladeren van een soort vetplant en wat andere stokjes een pijl en boog maken. De dames van het dorp zijn sieraden aan het maken van oa. struisvogeleieren. Vervolgens geven de jagers nog een demonstratie van het jagen en mogen wij ook even met pijp en boog schieten.
Ter afsluiting krijgen we nog een paar dansen en liederen te zien en te horen.
Het bezoek was erg leuk, mede omdat men de tijd neemt en je niet het gevoel hebt dat het een groot toeristisch gebeuren is. Het dorp is opgezet met als doel de kennis, taal en tradities van de San te bewaren, door hier ook toeristen bij te betrekken kunnen ze geld verdienen om dit doel te behalen.
Terug bij Roy's Camp nemen we een lekkere duik in het zwembad en reserveren voor een hapje eten die avond. Het eten is erg lekker en de Kuddu steak en de gegrilde kip smaken heerlijk.

Echte gastvrijheid
Op vrijdag 3 oktober vertrekken we van Roy's Camp en rijden naar Grootfontein. We doen daar wat boodschappen, drinken een lekker bakkie cappuccino en checken snel onze e-mail. Daarna rijden we naar de Hoba Meteoriet net buiten Grootfontein. Dit is de grootse meteoriet die ooit gevonden is (er zijn veel grotere gevallen op aarde, maar daar is niks meer van terug gevonden). De meteoriet bestaat voor 80% uit ijzer en weegt 50 ton.
Vanaf de meteoriet rijden we door richting het Waterberg Plateau. We hebben een GPS-puntje van een guestfarm die ergens op de weg naar het plateau zit. We rijden op een 'D' weg, dit is net als de meeste 'C' wegen een gravelroad, maar ook deze is weer in heel goede staat en je kun gemakkelijk 70 tot 80 km/u rijden over deze wegen.
Wanneer we bij Kamrav Farm aankomen, worden we verwelkomt door Toit en Maryna. Er wordt meteen koffie en thee gezet en er komt koek en cake op tafel. We kletsen wat (in het Nederlands/Zuid Afrikaans) en krijgen te horen dat dit maar een kleine farm is, ze hebben 'maar' zo'n 2.000 hectare en hier houden ze voornamelijk wat wild voor de gasten. De farm is erg mooi, er is ook een gastenverblijf met 4 tweepersoonskamer en een ťťn persoonskamer. Ook is er een stuk om te kamperen met heel schone douches en toiletten. Ook is er een mooi zwembad in de tuin. Aangezien het goed warm is, trekken we de zwemkleding aan en gaan even lekker bij het water liggen. Aan het einde van de middag komt Toit vragen of we zin hebben om mee te gaan. Hij gaat een inspectie rondje maken (ze hebben 14 km hekwerk) en wij mogen achterop de pickup mee. We zien Kuddu's, Gemsbok, Springbokjes, zwarte wilde beesten en veel soorten vogels. Net voor het donker zijn we terug en Toit vraagt of we na het eten nog zin hebben om wat te komen drinken. Na het eten lopen we naar de farm en kletsen nog twee uurtjes over onze reis en over NamibiŽ en Zuid Afrika. Wanneer we naar de tent lopen is het al behoorlijk afgekoeld en die nacht wordt het weer eens lekker koud.
De volgende ochtend drinken we nog een bakkie met Toit (Maryna is al aan de wandel over het land) en hoeven alleen de camping te betalen (de koffie, thee, cake en wijn krijgen we van hen). Onderweg naar het Waterberg Plateau komen we Maryna nog tegen en kunnen gelukkig haar ook bedanken voor de gastvrijheid. Wat een lieve mensen.

Weer even wat lichaamsbeweging
Vanaf de Kamrav Farm is het 90 km naar het Waterberg Plateau. We hadden gehoord dat het erg duur is om te kamperen bij het plateau, maar wanneer we aankomen blijkt er een korting te gelden van 35%. Voor Namibische begrippen is het dan nog steeds duur, maar we betalen nu Ä 30 voor toegang tot het park + kamperen. We besluiten te blijven kamperen, want de camping is erg mooi en de uitzichten ook. Vanaf de camping wandelen we naar het plateau. Dit is een behoorlijke klim want het plateau steekt 200 meter boven de omgeving uit. Eenmaal boven hebben we een erg mooi uitzicht en we eten daar onze lunch. Wanneer we weer beneden zijn, zoeken we het zwembad op om even af te koelen en bij te komen.
Tijdens de wandeling ontvangen we een SMS van Ellen en Erik. Zij zijn net 2 dagen in NamibiŽ en zijn vanuit Nederland via de Westkust van Afrika omlaag gereden. Ze hebben ons nummer van Bren d'r vader gehad en willen ons graag even ontmoeten om wat info uit te wisselen. Ze blijken redelijk dichtbij te zitten en we spreken af elkaar in Otjiwarongo te ontmoeten.
Op zondag 5 oktober verlaten we het Waterberg Plateau weer en rijden naar Otjiwarongo, we slaan hier weer even wat boodschappen in bij een hele grote Super SPAR en rijden naar de camping. Op de camping hebben ze een wasmachine, wat goed uitkomt, want onze slaapzakken mogen wel weer eens gewassen worden. Aan het eind van de middag maken we een lekkere braai met heerlijk vlees (wild). We gaan vroeg slapen, omdat Brenda zich niet echt super fit voelt (is heel erg moe). Het koelt die nacht niet af, het blijft heel erg warm en benauwd. We slapen slecht.

Blind date met Ellen & Erik
Op 6 oktober in de middag ontmoeten we Ellen en Erik met hun groene landrover Defender (ellenenerik.waarbenjij.nu). Ze zijn al op de camping gearriveerd, als wij terugkomen van het internetten. De auto's zijn vrijwel identiek, alleen de onze is een paar jaar jonger. We kletsen over het reizen aan de Oost en de West kant van Afrika. De conclusie is wel dat de Westkant net even een tikje lastiger is (regelen van visa en slechte wegen). Uiteindelijk komt de wijn op tafel en wordt het erg laat voordat we gaan slapen.
De volgende morgen besluiten we om gezamenlijk naar het noord westen van NamibiŽ te rijden, namelijk Epupa Falls, de Van Zijl's Pass en Kaokoveld. Aangeraden wordt dit gezamenlijk te doen omdat de wegen lastig zijn en het een onherbergzaam gebied is. Als er iets gebeurd met de auto, dan heb je altijd een back-up.
We slaan de nodige laatste boodschapjes in bij de Spar, die ook wel Theo's Super Spar wordt genoemd. En we kunnen niet ontkennen dat het een zeer goede supermarkt is. Met Ellen en Erik hebben we op de volgende camping afgesproken, omdat we het eerste stuk nog niet zo nodig achter elkaar aan hoeven te rijden (de achterste auto is dan alleen maar aan het stof happen). We overnachten op Bambatsi Camp, waar we 's middags een duik nemen in het zwembad en door de eigenaren (van oorsprong Duitsers) worden uitgenodigd voor de thee met lekkere cake. Laat in de middag spotten we nog wat wild bij de drinkplaats (de eigenaar heeft een groot stuk grond met wild). 's Avonds maken we een kampvuurtje met het hout dat voor ons klaar ligt.

Jarig in NamibiŽ
Taco is vandaag jarig en dat is best vreemd. We rijden met zijn vieren via een mooie weg naar de Vingerklip. We drinken koffie met appelcake en Taco voelt zich best een beetje jarig. 's Middags rijden we naar de Rustig Toko Lodge. Onderweg krijgen we een paar felicitatietelefoontjes, waarvoor we op de auto moeten klimmen voor een beetje bereik (op de camping hebben we die avond helaas geen bereik). Het is wederom weer een mooie camping. NamibiŽ is echt super.
Opuwo Country Hotel in Opuwo is onze volgende bestemming, waarvan we hebben gehoord dat er een mooie camping is bij het hotel en dat we van voorzieningen van het hotel gebruik kunnen maken (zwembad, internet en restaurant).  Het zwembad met uitzicht over de vallei is super. Er wordt die avond een braaibuffet geserveerd en wij besluiten lekker uit te gaan eten (alsnog voor Taco's verjaardag). Ook checken we even de mail en lezen vele felicitatie mailtjes en berichtjes. Super leuk. 
We krijgen 's avonds een mooi plekje op de veranda van het restaurant en genieten van het buffet. We hebben sinds tijden niet zo lekker gegeten, zelfs met oesters, gerookte zalm, mosselen en natuurlijk kuddu en springbokkie. Bij ons kaasplateau bestellen we een glaasje rode port en sluiten het af met een kopje koffie. Wat was dat smullen.

Epupa falls met prachtige oase
Op 10 oktober rijden we naar de Epupa Falls. Het is een goede gravelweg, alleen het laatste stukje is het prettig dat we met onze 4x4 zijn. De hele weg is het woestijnachtig, met rotsen en bergen in mooie kleuren en vormen. En dan, komen we uit het niets verschijnt er een oase met palmbomen en uiteraard water. We slaan ons kamp op bij  Epupa Falls Public Campsite en settelen onszelf aan het water. De waterval kunnen we niet zien vanaf de camping, maar we horen wel het denderende water. Laat in de middag (wanneer het wat is afgekoeld), wandelen we zo vanaf de camping langs de watervallen een berg op. Hier hebben we een prachtig uitzicht over de waterval, de oase en de droge heuvels daar omheen. Aan de overkant van de watervallen (Kunene River) ligt Angola. We genieten van het uitzicht en kletsen onderwijl over onze reis. Ons plekje op de camping bevalt goed en we blijven nog een nachtje staan. We bestellen weer wat hout voor een kampvuurtje en besluiten die avond definitief dat we, samen met Ellen en Erik, de moeilijke track van Opupa falls naar Swartbooi's Drift gaan rijden.

Mooie en intensieve tocht langs Kunene Rivier
De track kan alleen met 4x4 gereden worden en het wordt afgeraden om alleen te rijden. We zijn met twee auto's en ook de nodige 4x4 ervaring, dus we durven het wel aan. De eigenaar van de camping vindt ons moedig en laat weten dat, als je doorrijdt, de 90 km in 9 uur te rijden is. We besluiten rustig aan te doen en vinden een nachtje bushcampen prima.
Het eerste stuk van de weg is best redelijk, maar hoe langer we onderweg zijn hoe steiler de beklimmingen worden en hoe groter de keien en rotsen worden die de 'weg' voorstellen. Regelmatig moeten we terug naar de eerste versnelling in low-gear en is ook de Diff-Lock nodig om niet achteruit de helling af te glijden.
Op een gegeven moment komen we een pickup tegen die is stil gevallen, waar we met geen mogelijkheid langs kunnen en waarvan de eigenaar in geen velden of wegen is te bekennen. Na eerst geprobeerd te hebben de auto aan de kant te duwen, besluiten we de lier van Ellen en Erik te gebruiken om de auto achteruit de berm in te sturen. We hebben inmiddels de deur open gekregen, dus kunnen de auto sturen. Na een uurtje ploeteren kunnen we de auto passeren en onze tocht vervolgen.
De weg werd nog steeds slechter en we waren blij dat de meeste riviertjes die we moesten doorsteken droog stonden. Tegen een uur of 5 hebben we nog zo'n 25 km te gaan. We komen een bordje tegen dat naar een campsite wijst. Daar aangekomen blijkt de campsite al een paar jaar dicht te zijn, maar het plekje is mooi en er zijn takken langs het water gelegd zodat de krokodillen daar niet uit het water kunnen. Dat is maar goed ook want aan de overkant ligt een hele grote krokodil in de zon. We besluiten dus te blijven kamperen. We parkeren de auto's, maken wat te eten en zitten nog een paar uur bij het kampvuur in het maanlicht. Aangezien het een dag van volle maan is, hebben we geen zaklampen nodig en is het zo licht dat je alles goed kunt zien. We kletsen na over de inspannende en mooie rit van vandaag.
Na een goede nacht slapen, vervolgen we onze tocht. We zijn blij dat we niet zijn doorgereden , want over de laatste 25 km doen we nog bijna 3 uur. Aangekomen bij Swartbooi's Drift rijden we naar een de Kunene Lodge waar we een lekker bakkie koffie drinken. We besluiten richting Kaokaveld te rijden en onderweg bij een klein shopje nog wat eten en drinken in te slaan.

Pech en toch een beetje geluk
Bij Okongwati kopen we nog wat eten en drinken en rijden richting het bijna onbewoonde gedeelte van Kaokaveld. 5 minuten nadat we vertrekken seint Erik dat we moeten stoppen. Er blijkt een onheilspellend geluid onder zijn motorkap vandaan te komen. We kunnen het geluid niet precies lokaliseren, maar het is of de waterpomp of de dynamo. We besluiten dat het niet slim is om zo de rimboe in te gaan en dat we samen terug rijden naar Opuwo. Wanneer hun auto dan stopt, kunnen wij ze nog slepen. Wanneer Ellen en Erik de auto weer proberen te starten, wil dat niet meer. We knopen de twee Landrovers aan elkaar en we slepen de auto 110 km naar Opuwo. In Opuwo aangekomen rijden we naar de camping midden in het plaatsje en parkeren daar de auto. Het is al laat dus de mannen gaan morgen naar de auto kijken. We zeggen wel tien keer tegen elkaar dat we blij zijn dat de auto niet is stilgevallen op de weg naar Swartboois Drift!!!!!!!!

Groeten uit Opuwo (de rimboe)
Er wordt door de mannen de hele dag aan de auto gesleuteld en niet zonder resultaat. De dag erop gaat Erik onderdelen halen in een stadje een paar kilometer verderop. De sleuteldag wordt afgesloten met een heerlijke BBQ (Ellen en Erik trakteren ons) en we maken een kampvuurtje.
De volgende dag zijn de onderdelen voor de auto niet op voorraad en moet Erik de dag erop weer terug. Omdat Opuwo niet echt een super leuk plaatsje is besluiten wij toch alvast onze route te vervolgen naar Sesfontein en Puros. We maken de afspraak dat, als het Ellen en Erik niet lukt om de onderdelen te plaatsen, wij vanuit Sesfontein terugrijden. De volgende dag pakken wij in en gaan op weg naar Sesfontein. We tanken en halen nog wat boodschapjes en rijden Opuwo uit. We hebben allebei een raar gevoel over ons vertrek. We sturen Erik een sms-je om te vragen of hij alle onderdelen heeft. Hij laat ons weten dat alles er is en we besluiten in Opuwo te blijven, zodat Taco Erik kan helpen met het sleutelen.
Wel slapen we die nacht niet op de camping in het plaatsje, maar net iets erbuiten (Opuwo Country Hotel). Hier zijn we de een week geleden ook geweest, die met het mooie zwembad en braai-buffet!! We sms-en Erik dat we morgen om half acht weer op de camping in het plaatsje zijn om te helpen. Wij genieten die dag van het zwembad, werken de website bij en gaan 's avonds weer naar het heerlijke buffet. Het is overdag behoorlijk warm in NamibiŽ, terwijl het 's nachts aangenaam is en we de slaapzakken nodig hebben.

Vervelende Himba's en Herero's
In Opuwo leven de Himba's en Herero's. Beide volkeren die NamibiŽ kenmerken door hun verschijningen. De Herero vrouwen dragen jurken van allerlei lagen stof, wat hun hele lichaam bedekt. Ze dragen op hun hoofd een hoedje/muts van dezelfde stof, zodat ze in onze ogen veel lijken op 'zeeuws meisje'.
De Himba vrouwen zijn ook niet te missen. Zij dragen bijna niks, alleen een leren lap als rok en smeren zich van top tot teen in met rode klei. Ook in hun haar zitten dikke slierten met rode klei. Ze lopen in hun bloten borsten en dragen bijna altijd een baby op de rug.
Als we door het plaatsje Opuwo lopen om er boodschappen te doen worden we continu aangeklampt of we iets willen kopen of een foto willen maken. Ook willen ze de dingen die wij dragen, zoals sieraden ons horloge of onze schoenen. Wij worden hier een beetje moe van en proberen vriendelijk te blijven. In de supermarkt is het zelfs zo erg, dat er kinderen de hele tijd met je mee lopen en vragen of je brood en snoep voor ze wil kopen, terwijl wij de wagen vol gooien. We snappen niet dat de eigenaar daar niet een beetje op let en deze kinderen de winkel uit stuurt. Probeer dan vervolgens maar eens je boodschappen op te bergen in de auto, terwijl er weer tientallen mensen om je heen hebben verzameld. Wij zijn er helemaal klaar mee en kunnen niet meer vriendelijk blijven.
En toch willen we wel een fotootje van een Himba of Herero. Omdat de camping midden in het plaatsje ligt, klimmen we op het dak van de auto en maken leuke kiekjes. Zelfs van het slachtritueel wat elke morgen net achter het hek van de camping afspeelt. Als we 's avonds naar bed gaan staat er altijd een koe aan een paal, die 's ochtends als we opstaan er niet meer staat (maar ligt........).

Be aware off desert elepfants
De mannen repareren de auto en deze loopt weer als een zonnetje. Taco wisselt de banden van onze auto nog even om. Degene die voor zitten gaan naar achteren. En dan zien we pas echt goed hoe het profiel is versleten. Wat wil je, ruim 35.000 km en veel slechte wegen.
De volgende dag (zaterdag 18 okt) gaan we met zijn vieren via Sesfontein naar Puros. We overnachten een nachtje in Sesfontein. We gaan naar Puros voor de woestijnolifanten. Onderweg rijden we door een prachtig landschap en stoppen bij een uitkijkpunt. Boven op dit uitkijkpunt hebben ze voor de grap een telefoon geplaatst. Ellen zegt dat we Ton even moeten bellen om te zeggen dat we nog bij elkaar zijn en tot Swakopmund samen zullen reizen. Brenda belt, maar hij neemt niet op (haha).
De community campsite ligt prachtig, helaas krijgen we geen bezoek van de olifanten. Daarom gaan we de volgende morgen met gids vroeg op pad om ze in een droge rivierbedding te zoeken. Er gaat nog een ouder Engels stel mee (die we aan een jerrycan met diesel helpen om weer in Sesfontein te kunnen komen). De gids gaat mee in de landrover van het stel en wij met onze auto's er achter aan. En we komen veel olifanten tegen. Ze zijn groter en slanker dan de olifanten die we in de andere landen hebben gezien. En agressiever, ze laten duidelijk merken als we te dichtbij komen.  De rivierbedding is erg droog en we komen zelfs vast te zitten in het diepe zand. Na 2 uur zijn we weer terug op de camping en rijden dezelfde weg weer terug richting Sesfontein. Dit is geen straf, want het is een hele mooie route. We overnachten op Ongongo Camp en nemen een duik in het natuurlijke zwembad. Het is een bron. We maken een heerlijke curry-groente soep (beetje van onszelf en een beetje van maggie) en zitten tot laat rond het kampvuur.

Skeletoncoast
We bereiken op dinsdag 21 oktober de Atlantische oceaan. Voor ons toch wel een kleine mijlpaal, omdat we Afrika zijn doorgestoken van de Oostkust naar de Westkust. We halen een permit om door het Skeleton Coast Park te mogen rijden. Een natuurgebied langs de kust waar we op dit tijdstip van het jaar niet mogen overnachten. We rijden door van de ingangs-gate naar de uitgangs-gate. Bij de ingang krijgen we nog een box met gamemeat mee, om af te geven bij de man van de andere gate. Hoe dichter we de kust naderen hoe meer het landschap verandert. Er groeit helemaal niks en er waait een straffe wind. De route is prachtig. We stoppen een paar keer bij de diverse scheepswrakken die daar hun laatste rustplaats hebben gevonden.
We slaan Cape Cross niet over, hoewel we daar al eens op onze vorige reis door Zuidelijk Afrika geweest zijn. Ons beeld is duizenden zeehonden, die in en op elkaar liggen. En niet te vergeten de enorme stank die er hangt van vis en dode zeehondjes. Het blijkt allemaal mee te vallen dit keer. Er zij beduidend minder zeehonden en weinig kleine zeehondjes. Heel fijn is dat het ook niet zo stinkt. Om vijf uur rijden we daar weg om nog voor het donker bij Henties Bay te arriveren. We slaan camp op bij de enige camping in het plaatsje. Het is ook een hele aparte camping, iedereen heeft zijn eigen gebouwtje met douche, toilet en wasbak. De wind gaat 's avonds liggen, maar het is best koud. Dus we stoken het vuurtje weer op en nemen voor we naar bed gaan een warme douche.

Swakopmund en Walvisbaai
We zijn al een paar dagen in Swakopmund en geven hier de auto een beurt. We krijgen van de onderdelenleverancier in het plaatsje een naam door van een garage houder en gaan daar langs. Nico is een echte laro kenner en wil ons wel helpen, maar we kunnen pas terecht na het weekend. We maken een afspraak voor maandagmorgen.
We kamperen bij Desert Sky lodge en kunnen gebruik maken van de keuken om te koken of lekker warm binnen te zitten. Op de dag van aankomst gaan we gezellig met elkaar pizza eten. De tent zit propvol en de pizza's zijn heerlijk.
Vrijdag rijden we even naar Walvisbaai en via Duin 7 rijden we weer terug naar de camping. Een poging te sand-boarden loopt uit op een mislukking (we komen niet vooruit, maar hebben wel veel lol). 's Avonds gaan we met zijn tweetjes weer uit eten en bestellen een seafoodplatter in het visrestaurant vlakbij de camping. We krijgen heerlijke gamba's, mosselen, gefrituurde inktvis en gebakken vis. En nog betaalbaar ook!!

Welwitsia drive
Op zaterdag en zondag maken we een uitstapje, we gaan de Welwitsia drive rijden. Ook Ellen en Erik doen dat, maar we gaan afzonderlijk op pad en denken elkaar 's avonds op de camping wel weer tegen te komen. We slapen namelijk ook in het park en rijden zondag weer naar de camping in Swakopmund. De Welwitsia drive is een route door het 'Namib Naukluft National Park' met allerlei markeringspunten, variŽrend van uitzichtpunten, speciale planten of begroeiing. Het is net of we door een maanlandschap rijden en het is ook bijzonder te zien dat er toch ook nog planten groeien. Waaronder de Welwitsia waarvan het grootste exemplaar al meer dan 1500 jaar oud is. Deze plant voed zich via zijn enorme wortels of bladeren die de mist opvangen. In de ochtend hangt er in het kustgebied een mist, die gedurende de ochtend optrekt. Op deze verlate plek in de woestijn zijn ook vogels te vinden. Ze komen zelfs heel dichtbij, waarschijnlijk omdat wij water hebben. We gieten wat water op picknicktafel en daar komen ze direct op af. 's Avonds maken we de BBQ aan waar we met wat improvisatie met zijn viertjes van eten. Het uitzicht om ons heen is super.
Zondag staan we weer bij Desert Sky Lodge in Swakopmund. Kijken een filmpje op de laptop in de daktent, omdat het een klein beetje regent. Het weer is omgeslagen en het is zelfs best een beetje koud. Aan het einde van de middag maken we een wandeling langs het strand en drinken een wit wijntje op het terras bij restaurant The Tug.

Mooie bergen bij Spitzkoppe
Op dinsdag 28-10 gaan we nog even Swakopmund in om een 'Dutch-oven' te kopen. Dit is een zware gietijzeren pan die je direct in het vuur of de kolen kunt zetten. We wilden er al een tijdje eentje kopen en hier in Swakopmund hebben ze een mooi maatje. Na de aankoop verlaten we Swakopmund in de richting van de Spitzkoppe. Na een uurtje of 3 rijden komen we bij de camping van Spitzkoppe aan. Om de bergen (de spitzkoppe) zijn allemaal grote eigen kampeerplekken en je hebt niet het idee op een camping te staan. We zoeken een mooie plek uit en maken een korte wandeling om de omgeving te verkennen.
Rond een uur of 5 komen de ingrediŽnten voor de curry te voorschijn en maakt Taco alvast een vuurtje met het hout dat we hebben gekocht. Alle ingrediŽnten gaan in de nieuwe Dutch-oven, samen met wat specerijen en een groot blik kokosmelk. De pan gaat op het vuur en binnen 10 minuten staat hij al te pruttelen. Na een klein uurtje is de curry klaar en deze smaakt heerlijk. De volgende dag maken we nog een mooie wandeling en blijven nog een dagje bij de Spitzkoppe staan. De omgeving is super en we genieten van de zonsondergang.

Even in de grote stad
Op donderdag verlaten we Spitzkoppe en rijden via Okahandja naar de hoofdstad van NamibiŽ, Windhoek. In Windhoek vinden we een Backpackers hostel waar we in de tuin kunnen kamperen en als ontbijt 2 pannenkoeken krijgen (bij de prijs inbegrepen). We zitten redelijk centraal en kunnen in 10 minuten naar het centrum lopen. We slenteren door de stad en genieten van terrasjes en lekker eten. We gaan wederom bij de Ocean Basket vis eten (net als in Swakopmund). Ocean Basket is een keten dat alleen vis serveert en nog betaalbaar ook. We genieten van garnalen en gebakken inktvisringen!

Solitaire niet meer zo alleen
We kijken uit naar ons bezoek aan Solitaire. Het verlaten plaatsje dat midden in de woestijn ligt met alleen een benzinepomp, bar en kleine camping. Vijf jaar geleden zag het er zo uit. We zijn erg benieuwd of het veranderd is. Inmiddels is het een toeristische trekpleister geworden. Iedereen stopt er voor een kop koffie en beroemde appeltaart van Moose of blijft een nachtje slapen. Je kunt er nu zelfs slapen in de lodge die er is gebouwd en zwemmen in het grote zwembad. Er is weinig over van het plaatsje zoals het jaren ervoor is geweest. In het boek van Ton van der Lee ("Solitaire") kun je lezen hoe het ooit is begonnen en uit is gegroeid tot een toeristische trekpleister. We slapen een nachtje op de camping en genieten van het uitzicht om ons heen (daar is gelukkig niks aan veranderd). Ook wij genieten 's ochtends voor we weer op pad gaan van Moose appeltaart.

De echte rode zandduinen

Een van de highlights van NamibiŽ is de Sossusvlei. We twijfelen of we op de camping van de NWR gaan staan. Dit is de enige camping vlak voor de ingang van het park. De NWR camping is duur, namelijk Ä 48,- voor 1 nacht. Maar de enige mogelijkheid om in het park de zonsondergang en zonsopkomst te zien. De andere campings in de omgeving liggen te ver weg. We kiezen voor de NWR camping waar we vroeg in de middag aankomen. We besluiten 's middags een warme maaltijd te koken zodat we 's avonds het park in kunnen om de zonsondergang te zien. Op de dag is het namelijk te warm om iets te ondernemen. We hebben een hele mooie plek en maken heerlijke gebakken aardappelen met wortelsalade (recept van Bren thuis). We lijken wel halve vegetariŽrs, want we eten heel vaak een maaltijd zonder vlees.
Tegen vijf uur gaan we het park in en rijden naar een mooie zandduin. We klimmen tot halverwege om de zonsondergang te bekijken. We genieten van de zelfgemaakte sandwiches die we hebben meegenomen en van de zonsondergang. Super om in zo'n omgeving met zijn tweetjes te genieten. We moeten flink doorrijden om voor 20.15 uur de poort weer uit te rijden voor deze sluit.
We staan de volgende dag heeeeel vroeg op, wat we niet echt meer gewend zijn. We staan namelijk om 5.15 uur weer voor de ingang om de zon te zien opkomen op een ander mooi plekje in het park. We rijden nu door naar de Deadvlei, waar we wederom met zijn tweetjes genieten van de zonsopkomst. We wandelen naar de dode vallei, wat een aparte gewaarwording is. Dode bomen in een vallei tussen te zandduinen. Dat levert weer mooie foto's op. We ontbijten op de parkeerplaats bij Deadvlei (kommetje cornflakes met melk) en vervolgen onze weg naar de canyon. Inmiddels is het 10.00 uur in de ochtend en de temperatuur is al behoorlijk gestegen. We maken een korte wandeling en rijden door naar Hammerstein.

Cheeta's aaien bij Hammerstein
Mogen we jullie even voorstellen aan "Hans", de zebra bij Hammerstein. Hammerstein is een opvangcentrum voor cheeta's en andere katachtigen. Maar ze hebben ook Hans, een zebra die niet bang is voor mensen. Hij kan niet loslopen, omdat hij bijt. Wel grappig dat hij elke keer komt kijken als we bij de campingplek vertoeven. Omdat we vroeg arriveren kunnen we nog net een plekje om te kamperen bemachtigen. We krijgen een sleutel van een kamer om te douchen en gebruik te maken van het toilet. 's Middags nemen we een duik in het zwembad en worden om vijf uur bij de receptie verwacht voor de cheeta-tour. We gaan verschillende cheeta's, luipaarden en een lynx bekijken. We mogen zelfs de omheining in als we maar als een groep bij elkaar blijven. Het blijven natuurlijk wilde dieren. Op het laatst gaan we naar de cheeta's die opgevoed zijn door mensen. De meeste zijn gevangen genomen (en niet zoals gebruikelijk gedood) en naar Hammerstein gebracht om daar opgevoed te worden. Het is leuk om ze te mogen aaien en ze te laten likken aan je hand of arm. 

Weer aan de kust de Luderitze kust 
We rijden via Helmeringshausen (5-11) naar Luderitz (6-11) waar we op zoek gaan naar een slaapplaats. We kunnen niet in de daktent slapen omdat het te hard waait. We slapen in het Bay view Hotel, die we o.a. uitgezocht hebben omdat ze er wireless internet hebben. We hebben weer het nodige op internet te doen. We eten 's avonds in het beste visrestaurant in het plaatsje, bij Ritzi's en smullen van een seafood-platter voor twee (heerlijke gamba's, oesters, mosselen, kipling, gebakken vis, krab en seefood cocktail) voor maar Ä 20,-!!!
We slapen niet echt rustig, zijn veel wakker. Komt zeker omdat we de daktent zo gewend zijn. In Tanzania hebben we voor het laatst een nachtje in een Guesthouse geslapen. De daktent is echt ons vertrouwde plekje. We genieten van de luxe in het hotel (lekker ontbijtje en gaan in bad). Ze hebben er ook een mooi en groot zwembad, maar daar vinden we het allebei te koud voor. We brengen een bezoek aan Diaz-point dat dichtbij het Sperr-gebied ligt. Hier vindt de diamant-mining plaats. Dat gebied inrijden is strikt verboden. We houden ons aan de route langs de kust en stappen een paar keer uit voor een foto. Niet echt een pretje, want het waait zo hard.
Morgen gaan we een bezoek brengen aan Ghost Town en rijden daarna richting Fish River Canyon.

Diamanten in Ghost Town
Na weer een heerlijk ontbijtje met gebakken eieren, verlaten we het hotel en daarmee ook het plaatsje Luderitz. Zo'n 20 km buiten het plaatsje ligt Gosth Town. Om 11.00 uur start de tour, waarin uitleg wordt gegeven over het ontstaan van het plaatsje. In het begin van de 20e eeuw werden hier de eerste diamanten gevonden. Dit leidde tot het ontstaan van het plaatsje waar tot ongeveer 1960 mensen hebben gewoond. Daarna is het verlaten en half in de woestijn verdwenen.
Na de tour bezoeken we zelf nog een paar huizen en proberen mooie foto's te maken die een sfeer weergeven van hoe het er nu uitziet. We vonden het bezoek aan Ghost Town de moeite waard. We besluiten die nacht te slapen in Aus, bij "Klein Aus Vista", met mooie kampeerplekken in het ruige berggebied. Helaas, de wilde paarden die er leven zien we niet.

Vakantieman gezellig hŤ!
We worden op weg naar de Fish River Canyon op de hielen gezeten door de camperclub. Een groep van zo'n 12 campers, gehuurd door Duitsers, die een georganiseerde tour aan het rijden zijn door NamibiŽ. Voor het eerst kwamen we ze tegen in Luderitz, vervolgens in Ghost Town en nu op weg naar de Canyon. Vervelende is, dat ze net iets harder gaan rijden dan wij, waardoor wij de hele tijd aan het stofhappen zijn op deze gravelwegen. En ja hoor, ze zijn ook net eerder gearriveerd bij de camping (Canyon Roadhouse). En er is helaas geen plek meer voor ons. We balen flink, want we zijn nu genoodzaakt om in het park te slapen dat veel duurder is. We rijden naar de ingang van het park en vragen wat een nachtje kamperen kost. Gelukkig valt het reuze mee, er geldt namelijk tot 1-1-09 een korting van 35%. We betalen voor de camping en de entree van het park. We kunnen nu zelfs de Canyon ook bij zonsondergang zien. Het het is werkelijk prachtig. We maken net als 5 jaar geleden een korte wandeling en genieten van de zonsondergang. De volgende morgen rijden we opnieuw naar de Canyon en bezoeken verschillende uitkijkpunten en eten ons ontbijtje langs de steile helling met een super uitzicht.

Mooi plekkie aan de oranje rivier
Op maandag 10-11 (we zijn exact 9 maanden onderweg) rijden we naar de Oranje rivier. Geloof het of niet, weer die vervelende campers voor en achter ons. We laten ze voor gaan, en zijn toch wel een beetje benauwd of ze niet weer dezelfde camping hebben uitgekozen als ons. We rijden via een mooie binnendoor weg naar de Oranje rivier en zien Zuid Afrika aan de overkant liggen. Het geeft ons allebei een apart gevoel, want dat zal na een bezoekje aan Mozambique de eindbestemming van de reis worden.
Aan de rivier is het mooi groen. Voordat we bij de camping arriveren, rijden we door een gebied waar druivenstruiken staan. Het blijken tafeldruiven te zijn en worden oa. geŽxporteerd naar Nederland, waar ze in de schappen komen te liggen van de C1000 en de AH.
We halen opgelucht adem als we op de camping geen campers zien staan. We kunnen 2 nachtjes kamperen en krijgen een schitterende plek aan het water. We pakken de auto uit en proberen hem weer stofvrij te krijgen. Na 3 uur hard werken ziet de binnenkant er weer aardig uit en nemen wij om af te koelen een heerlijke duik in het zwembad.
Op dinsdag halen we ook de daktent leeg en kloppen en wassen alles schoon. Ook komen de boeken en kaarten weer op tafel en maken we een plannetje voor het eerste stukje Zuid Afrika.

NamibiŽ "Afrika voor beginners"
We zijn bijna 7 weken in NamibiŽ geweest. Werkelijk een schitterend land en zoals ze wel eens zeggen "Afrika voor beginners". Dat klopt, omdat het echt op toerisme is ingesteld. Wij hebben vooral genoten van de luxe. Mooie campings met zwembad, eigen braai en tab (en soms eigen douche en toilet). Ook de gastvrije Guestfarms waar 's middags de thee en taart voor de gasten klaar staat. En niet te vergeten, in de grote steden de goedgevulde supermarkten.
In deze zeven weken hebben we zoveel verschillende landschappen gezien. Alles werkelijk prachtig. Nu op naar Zuid Afrika.