Reisverslag Europa
10-02-08 t/m 22-02-08

  De laatste loodjes voor vertrek
De maand januari hebben we de laatste voorbereidingen getroffen voor onze reis naar Afrika. We dachten dat we ruim de tijd hadden genomen om alle laatste dingen te regelen om uiteindelijk op 3 februari te kunnen vertrekken. Aan de auto moest nog het nodige gebeuren en al het papierwerk kon nu pas geregeld worden. Het vertrek werd uiteindelijk een weekje uitgesteld, door een mysterieus probleem met de dynamo, accus en laadstroomverdeler. Het werkte allemaal niet met elkaar waardoor wij, maar ook de experts voor een raadsel stonden. Een week later dan gepland was het probleem eindelijk opgelost. Ik (Brenda) heb inmiddels de nodige bezoekjes afgelegd aan de tandarts en het ziekenhuis voor een wortelkanaalbehandeling en een afgescheurde pees in mijn vinger. Gelukkig heb ik geen pijn aan mijn vinger, het is alleen een langdurige blessure. Om de vinger zit een spalk die 6 tot 8 weken moet blijven zitten (heel onhandig, want ik kan mijn vinger niet buigen). Om de stress niet te veel op te laten lopen, hebben we besloten om op 10 februari te vertrekken (ach, wat maakt een weekje uit op een heel jaar).

Afscheid nemen

Het afscheid nemen van iedereen viel zwaar. Eerst van alle collega’s op het werk. Het voelde heel raar om na lange tijd intensief samen te hebben gewerkt iedereen gedag te moeten zeggen. We hebben allebei een heel leuk afscheid gehad en zijn erg verwend met diverse cadeaus.
Op 27 januari hebben we een afscheidsfeestje gegeven, voor familie en vrienden. Het feestje was super gezellig en het was heel erg druk. We werden door twee spirituele Afrikanen gezegend voor een veilige reis . Ook de auto moest eraan geloven en ook die werd met heilig water en veel tam tam gezegend. Wat kan ons nu nog gebeuren…………….op naar Afrika.
Afscheid nemen van ons huis en de buurt in Druten gaf een vreemd gevoel. Ons huis wordt verkocht en wij zullen er niet meer terugkeren. Omdat we nog niet weten wanneer we terug zullen keren, hebben we besloten ons huis te verkopen. We zijn dan geheel vrij om te bepalen waar en wanneer we terugkomen. Op donderdag 7 januari reden we weg uit Druten om de laatste paar dagen in Ochten door te brengen (hier werd heel goed voor ons gezorgd!).

Ons goede doel

Zoals op de site is te lezen, steunen wij WorldGranny. Voor deze organisatie gaan wij drie projecten in Afrika bezoeken en hebben wij in Nederland geld ingezameld. Wij willen jullie allemaal bedanken voor de gulle giften die wij hebben mogen ontvangen. Alle collega’s, familie, vrienden, buren en ook mensen die wij niet persoonlijk kennen hebben een bijdrage gegeven. Helemaal super!!! Wij gaan in Ethiopië, Oeganda en Tanzania namens de organisatie WorldGranny kijken hoe het geld daar terecht komt en wat ze er mee gaan doen. We houden jullie op de hoogte.

Dag van vertrek
“It was a beautiful day, the sun was shinning, it feels good and no-one can stop us now”. Eindelijk was het dan zover, zondag 10 februari 2008. Onze naaste familie was gekomen om ons uit te zwaaien. We moeten ze een heel jaar missen. We zijn er niet op hun verjaardagen, niet bij de feestdagen en kunnen niet meer zomaar even bij elkaar langs. Gelukkig hebben we tegenwoordig internet en de mobiele telefoon en dat maakt een hoop goed. Na een bakkie koffie met appeltaart, kon er begonnen worden met de knuffels, hugs en zoenen (ook viel er hier en daar een traantje). Om half twaalf reden we weg naar de snelweg richting Duitsland. Heerlijk om met mooi weer te vertrekken.

Duitsland, Zwitserland en Italië
We hebben de eerste dag zo’n 350 kilometer gereden en hebben overnacht op een weingut. Toen we aankwamen nog een heerlijke wandeling gemaakt en ’s avonds een schnitzel met sla en friet gegeten. Hier hadden we ons onderweg al een beetje op zitten verheugen, het smaakte verrukkelijk (zullen we in Afrika niet kunnen krijgen). Op de kamer de afscheids-dvd zitten kijken, die op ons feestje is opgenomen. Wat een leuke, lachwekkende en ontroerende afscheidsboodschappen hebben jullie opgenomen. Hartelijk dank!!
Na een heerlijk ontbijtje (we mochten ook onze broodjes voor onderweg smeren), zijn we doorgereden naar Zwitserland. Ook deze dag was het weer koud, maar wel met heel veel zon. Onderweg in Zwitserland nog in de sneeuw gestaan met onze LARO. In Sempach hebben we overnacht. In een hotel waar de tijd echt stil heeft gestaan (of noemen ze dat tegenwoordig retro). ’s Avonds op de computer een filmpje zitten kijken. We moeten namelijk nog een beetje in het ritme komen. Het voelt nog steeds erg raar, het lijkt eigenlijk nog steeds op vakantie (maar dan wel een hele lange vakantie). Op dag drie van onze reis zijn we in Italië aangekomen en op de vierde dag doorgereden naar de Adriatische kust. En daar ergens ter hoogte van Ancona gestrand.

Gestrand in Italië
’s Morgens weggereden van de B&B en om een uurtje of één hebben we even een broodje gegeten bij een tankstation. Taco is daarna achter het stuur gekropen en om half drie sloeg het noodlot toe, een harde tik en toen deed de motor het niet meer. We zijn gelijk naar de vluchtstrook gegaan en hebben de afslag (die er gelukkig aankwam) rollend op de vaart kunnen halen. Deze afslag ging helaas omhoog in plaats van naar beneden, dus we stonden in de bocht stil. Gevaren hesjes aan (hadden we meegenomen en gebruikte we destijds voor het hardlopen) en de gevaren driehoek uit. Ik heb vervolgens het verkeer gebaard dat ze vaart moesten minderen en Taco zorgde voor het telefoontje naar de ANWB. Al snel stopte er een auto van de autoroute (bedrijf dat de snelweg exploiteert). Deze regelde de sleepauto en het verkeer. De politie kwam ook even kijken en alles zag er nog indrukwekkender uit. Na in totaal 20 min kwam de sleepauto en onze LARO werd (heel zielig) op de auto gehesen. Wij in de sleepauto mee voorin en op weg naar een garage. We waren vlakbij de plaats Ancona, waar we naar een landroverspecialist gereden zijn. Daar werd de LARO weer op de grond gezet en met zo’n 10 monteurs naar binnen geduwd (starten deed onze LARO niet meer). Bij het wegduwen liet hij een spoor van olie achter, waar Taco niet erg gerust om was. De Engels sprekende baliejongen Andrea stelde ons eerst nog even gerust. We vertelde dat de distributieriem pas 2000 km had gemaakt en dus net nieuw was.
Inmiddels de nodige telefoontjes gepleegd met de ANWB, omdat de man die ons had weggesleept er niet gerust op was dat er betaald zou worden. Later bleek dat de ANWB uit Nederland met een ander bedrijf had gebeld om ons weg te slepen. Inmiddels lijkt dit toch opgelost en zal de ANWB de sleepkosten vergoeden en hebben wij niks hoeven te betalen. In de garage was er veel rumoer ontstaan, want de distributieriem bleek toch gebroken en kwamen 8 verbogen klepperstoters uit de motor. Dus het probleem bleek groot. Tevens waren er 2 van de 8 klepdekseltjes verdwenen in de motor. Dus een nog groter probleem. Om deze te vinden (deze kunnen alleen maar in de motor zitten) zou de hele motor wellicht uit elkaar moeten. Andrea had inmiddels een hotel en een taxi voor ons geregeld en wij hadden wat spulletjes voor de overnachting(en) uit de auto gehaald. Vlak voor we de taxi in stapte kregen we te horen dat ze de 2 klepdekseltjes uit de motor hadden kunnen vissen (het probleem werd dus weer iets minder groot, maar groot genoeg). Onduidelijk is voor ons hoe dit heeft kunnen gebeuren, omdat er in Nederland een nieuwe distributieriem is geplaatst.
Het volgende hebben we afgesproken met de garage. Morgen (donderdag) bellen ze ons wat dit geintje gaat kosten. De garage heeft al wel aangegeven dat op zijn vroegst de auto maandag gerepareerd zal zijn. Er moeten onderdelen uit Bologna komen (en in het ergste geval uit Londen). Als het uit Bologna komt, dan zou het er vrijdag kunnen zijn. Helaas is de garage op zaterdag en zondag gesloten, zodat ze er maandag weer mee verder kunnen. Tot die tijd zitten wij voor onbepaalde tijd vast in Ancona (wij hebben alle lonelyplanets van Afrika en het Midden Oosten bij ons, helaas niet die van Italië). We gaan er maar het beste van maken en gaan hier de stad verkennen en morgen een iets goedkopere slaapplaats zien te vinden. Het grote avontuur is begonnen!! Oma zou zeggen “het is vast ergens goed voor” (alles heeft een reden). Nou, wij weten echt niet wat de reden zou kunnen zijn. We houden jullie op de hoogte.

Vervolg van ‘Gestrand in Italië’
Na een goede nachtrust en een Italiaans ontbijtje zijn we de stad gaan verkennen. We hebben een fikse wandeling gemaakt en gewacht op het telefoontje van Andrea. De kosten voor de reparatie zijn duidelijk en ze kunnen met spullen uit Bologna de auto repareren. Een heel erg duur geintje. Het goede nieuws was dat ze de auto (als ze niks geks tegenkomen en alles meezit) morgen aan het einde van de dag klaar kunnen hebben. Morgenmiddag (vrijdag 16-2) belt Andrea ons en horen we meer.
Wij zijn vervolgens op zoek gegaan naar een goedkopere slaapplek en hebben deze inmiddels gevonden. De hotels zijn hier namelijk erg duur. We kunnen hier als het moet 2 dagen of langer blijven. We zitten nu in een pension midden in de stad en hebben daar een kamer met douche en toilet. Zo dadelijk gaan we uitzoeken of we vanuit Ancona met de boot naar Griekenland kunnen varen ipv over te steken bij Brindisi.

Helaas bleek vrijdag dat niet alle onderdelen bij de Landrover-garage gearriveerd waren. Ze hopen nu dat ze maandag geleverd worden en dat de auto maandag aan het einde van de middag gerepareerd is. Wel even balen, want nu zitten we zeker tot en met dinsdag in Ancona.
Alle tijd dus om te relaxen, dus ook tijd om even naar de kapper te gaan. Hier was weinig tijd voor de laatste dagen in Nederland, dus waarom ook niet. Vrijdagmiddag zijn we naar de garage gewandeld en hebben nog wat spulletjes uit de auto gehaald die we nodig hebben (leesboeken, spelletje en het kabeltje om dvd te kunnen kijken op de laptop). We hebben nog wat foto's gemaakt van de distributieriem en poelie. Na wat gekletst te hebben met Andrea en een van de monteurs, zijn we met de bus weer naar de stad gereden. We hadden geen zin om weer 6 kilometer te voet af te leggen (onze kuitspieren doen inmiddels behoorlijk pijn). Een vriendelijke Italiaanse dame nam ons op sleeptouw en na een paar keer overstappen stonden we weer midden in de hoofdstraat van Ancona (geheel gratis, want ze sprak even met de chauffeur en wij hoefde ons geen zorgen te maken over een ticket). Om de pijn een beetje te verzachten, hebben we ons die avond getrakteerd op een heerlijk glaasje prosecco met hapjes.
Ontbijten doen we hier met een cappuccino en een zoete croissant. Op elke hoek van de straat zit een barretje, waar we net als alle Italianen de dag beginnen. We hebben enorm geluk met het mooie weer. Elke dag schijn de zon en als je uit de wind in de zon zit is het prima uit te houden. Tijdens onze wandelingen nemen we ons leesboek mee en zitten we soms zo een uur in het zonnetje te lezen. Wel met onze dikke truien en jassen aan, want het is niet warmer dan 5 graden in de schaduw en zo'n 10 graden in het zonnetje. Onze kamer in het pension voldoet prima, het is alleen niet veel meer dan een kamer met bed en douche (op drie hoog achter). De eigenaren zijn niet erg spraakzaam en niet gul met het verschonen van de handdoeken. Vandaag maar om gevraagd en zowaar lagen er nieuwe klaar.
We hopen dat we dinsdag de boot kunnen nemen naar Griekenland, want we beginnen onze Laro toch wel te missen en zijn inmiddels volledig uitgerust. We slapen het klokje rond en houden 's middags (net als alle Italianen hier) even een siësta. Het is leuk om alle reacties op de website en de mailtjes van iedereen in Nederland te lezen (we zijn geloof ik wel populair). We hopen jullie snel weer nieuwe verhalen over Griekenland te kunnen mailen. Voor nu dit korte verslag en vele foto's van Ancona. Ciao.

We zijn in Griekenland!!
We zijn vanmorgen vroeg (woensdag 20-2) in Griekenland aangekomen. Maandagmiddag belde Andrea dat de auto gerepareerd was. Om niet aan het einde van deze dag nog opnieuw naar een slaapplaats op zoek te gaan, zijn we nog een nachtje in het pension gebleven en heeft onze Laro nog een nachtje in de afgesloten Landrover-garage gestaan. Na het telefoontje dat de auto klaar was hebben we de boot voor dinsdag geboekt naar Griekenland (overtocht van Ancona naar Igomenitsa). Uitgezocht hoe we met de bus naar de garage konden komen om de Laro op te halen en nog even een mailtje naar de familie gestuurd om ze op de hoogte te brengen van onze overtocht naar Griekenland.
Dinsdagmorgen om half acht zaten we al in de bus naar de garage en jawel de Laro stond al op ons te wachten. We hebben afgerekend en de monteurs van de garage nog wat lekkers gegeven (marsen en snickers), wij waren zo blij dat we weer op weg konden :-). Met een angstig gevoel kropen we achter het stuur, op de een of andere manier moesten we weer een beetje vertrouwen krijgen. Op naar de haven voor onze vijftien uur durende overtocht (eerst nog even naar het postkantoor om de onderdelen van de auto op te sturen naar Nederland). We hebben niet voor een hut gekozen, maar voor vliegtuigstoelen (na de goede nachtrust van de afgelopen dagen moet dat wel kunnen). De overtocht is goed gegaan. 's Middags nog heerlijk op dek zitten lezen in het zonnetje, 's avonds een bordje pasta gegeten en om elf uur naar onze stoelen gegaan om te slapen. Aangezien de boot niet was volgeboekt hadden we voldoende ruimte om te zitten. Om vier uur Griekse tijd (uurtje later dan in Nederland) konden we al naar het dek van de auto's. In het pikkedonker reden we de boot af de haven uit en de snelweg op. We zijn in Griekenland!!
Twee uur later werd het pas licht en konden we zien hoe het Griekse binnenland eruit zag. Het was wederom heel koud, gelukkig brak later op de ochtend de zon door. Griekenland is anders dan Italië, dat merkte we aan het eerste bakkie koffie, die we bij het tankstation gekocht hadden (het was een Nescafé aanmaak bakkie, lekker waterig). We hadden de koffie hard nodig om wakker te blijven. Ook het communiceren is veel moeikijker. De Grieken verstaan niet of nauwelijks Engels en de Griekse taal is voor ons niet te verstaan. Na een mooie tocht door de bergen hebben we toch snel een slaapplaats gezocht om even een uurtje bij te slapen (op de boot hadden we niet meer dan vier uur geslapen). Hoog in de bergen vonden we in een Oostenrijks lijkend plaatsje (Metsovo), een hotelletje. Eerst even lekker geslapen en 's avonds genoten van onze eerste Griekse maaltijd (Griekse salade met geitenkaas en kebab). Het is heel goed te merken dat het geen hoogseizoen is, omdat we meestal de enige toeristen zijn. We profiteren in de hotels zeker van de tarieven van het laagseizoen.
Momenteel zijn we aan zee en de temperatuur is veel aangenamer. Vandaag wel de nodige sneeuw onderweg gezien. Ook kwamen we een klein skigebied tegen, maar het trok ons niet echt om in onze spijkerbroek zonder handschoenen een afdaling te maken. Dus zijn we verder gereden. Het landschap in Griekenland is heel erg mooi en zeer divers. We proberen zo nu en dan de snelweg te mijden en dan mooie tochten door het binnenland te maken. Het is is weer heerlijk om met onze Laro op pad te zijn. Het is weer zo vertrouwd. We kijken wel erg uit naar het warme weer en we hebben zin om te kamperen.
We zijn al aardig op weg in Griekenland. Het is een mooi land met veel hoge bergen en passen, waar we doorheen gereden zijn. De Grieken zijn erg gelovig, overal staat wel een klein kapelletje of bidplaats (op de gekste plaatsen kom je deze tegen). De herders die hun schapen hoeden, zijn ook niet te missen. We hebben al een paar keer de schapenkaas (feta) gegeten. En niet te vergeten de heerlijke zoetige hapjes met amandelen, room en filodeeg (heerlijk allemaal). Gisteren in het kustplaatsje een lekkere maaltijd gegeten. Het was in een soort van buurthuis en tussen allemaal locals, alleen maar mannen overigens, hebben wij het dagmenu gegeten. Het voorgerecht en het nagerecht kregen we van de zaak, dus met wijn en koffie waren we maar € 19,50 kwijt. Het was een heel gezellige avond, de eigenaar sprak redelijk Duits en we hebben nog even met hem gebabbeld over onze reis. Wat minder is aan Griekenland is dat iedereen zijn afval gewoon op straat achter laat. Overal kom je afval tegen, nergens staan ook prullenbakken waar je het afval in kan doen. Wij zorgen elke keer netjes dat we ons afval verzamelen en meenemen totdat we wel een afvalbak hebben gevonden.
We rijden nu door naar Turkije, waar we een deze dagen Istanbul zullen gaan verkennen.